Tussen vrijheid en structuur: hoe Rosa Klöser haar eigen weg rijdt

Voor veel mensen klinkt de stap van volledige zelfstandigheid naar een strak gestructureerd team als een tegenstelling. Voor Rosa Klöser is het juist de perfecte balans. Als privateer in gravel en tegelijkertijd renster in een WorldTour-team op de weg, combineert ze twee werelden: maximale autonomie en professionele teamstructuur.

In dit interview vertelt ze over routines als fundament, mentale uithoudingskracht, wetenschappelijke nieuwsgierigheid – en waarom “continuous improvement” uiteindelijk neerkomt op één ding: passie.

AG1: Je ging van een sterk zelfgeorganiseerd dagelijks leven naar een plek in een strak gestructureerd team. Wat was het lastigst aan die overgang – en wat voelde onverwacht bevrijdend?
Rosa Klöser: In mijn huidige constructie ben ik privateer in gravel en maak ik op de weg deel uit van een WorldTour-team. Voor mij is die balans een droom die uitkomt – ik kan mezelf managen en heb de vrijheid binnen mijn gravelprogramma, terwijl ik tegelijkertijd profiteer van de structuur van een professioneel team en veel leer van mijn ploeggenoten.

Je wilt dingen echt begrijpen – tactiek, materiaal, je lichaam. Hoe bepaal je wanneer optimaliseren zinvol is en wanneer eenvoud de betere keuze is?
Trial and error. Helaas bestaan er geen shortcuts.

Veel mensen zien routines als beperkend. Jij ervaart het tegenovergestelde. Welke routines geven jou stabiliteit – en zelfs vrijheid – zeker wanneer alles nieuw, snel of onvoorspelbaar is?
Als atleet zie ik routines als mijn fundament. Elke dag verandert er zoveel. Routines geven me rust en het vertrouwen dat ik op de goede weg ben.

Bij lange wedstrijden is uithoudingsvermogen ook mentaal. Hoe bescherm je je energie – niet alleen fysiek, maar ook in je hoofd?
Mijn achtergrond als wetenschapper helpt me daarbij. Geen enkel project verloopt in een rechte lijn – er zijn altijd omwegen. Het gaat er niet om zonder problemen de finish te halen, maar om ook in moeilijke momenten vol te houden.

Wanneer je dagelijks leven ineens intensiever wordt – reizen, wedstrijden, verwachtingen – welke basics moeten dan op orde zijn zodat jij je volledig op het fietsen kunt focussen?

Zijn er momenten waarop je bewust niet te veel wilt nadenken – denk aan decision fatigue – en gewoon vertrouwt op een systeem omdat het werkt?
Juist op stressvolle reisdagen helpen routines me enorm. AG1 hoort daar ook bij. Vroeger gaf het me stress om met een grote doos supplementen te reizen.

Hoe heeft je wetenschappelijke achtergrond jou gevormd als mens en als atleet – en welke denkwijze is op de fiets het meest waardevol voor je?
Mijn nieuwsgierigheid en mijn enthousiasme. Ik stort me graag op nieuwe projecten – zoals nieuwe wedstrijden of parcoursen.

Als je vrijheid in deze fase van je leven zou moeten definiëren – op de fiets en daarbuiten – wat betekent dat voor jou?
Nieuwe delen van de wereld ontdekken en inspirerende mensen ontmoeten.

Je zegt dat je jezelf voortdurend wilt blijven ontwikkelen. “Continuous improvement” is een kernwaarde bij AG1. Wat betekent dat voor jou persoonlijk – en welke kleine dingen doe je regelmatig om beter te worden?

Luister je tijdens het fietsen (of tijdens je ochtendroutine) naar muziek? Zo ja, wat staat er momenteel op repeat?
Absoluut. Van “leavemealone” van Fred again.. tot “Shyne” van Travis Scott. Ik hou van UK-rap. (Hier vind je Rosa’s playlist.)

Wat geeft je meer: alleen zijn en in je tunnel gaan – of de energie van een groep?
Dat verschilt. Maar in de laatste minuut voor de start van een wedstrijd ben ik het liefst helemaal op mezelf.

Zoet of hartig? En wat is je favoriete snack na lange dagen?
Zoet – en het hangt af van het land waar ik ben. Toen ik in Denemarken woonde, was een kaneelbroodje tijdens een lange weekendrit het hoogtepunt. In Andorra: een croissant met dulce de leche.

Weer: welke omstandigheden vind je stiekem heerlijk – en welke testen je geduld het meest?
Hitte. Ik hou van de zon en heb vaak het gevoel dat ik ook bij hoge temperaturen goed kan presteren. Motregen daarentegen vind ik echt vervelend.

Wat doe je wanneer je mentaal vol zit en weer tot rust wilt komen?
Recovery boots en een warme chocolademelk.

Wat mis je het meest aan je “oude” dagelijks leven?
Mijn collega’s en mijn studenten. Ik vond het geweldig om les te geven of tijdens een koffiepauze met collega’s over nieuwe projecten te praten.

Wat is een team-luxe die je inmiddels echt waardeert – ook al had je dat nooit verwacht?
De volgauto tijdens trainingskampen op extreem regenachtige dagen. Het is pure luxe om halverwege een training droge kleding aan te kunnen trekken.

Dank je wel, Rosa!